Instalacja debiana 6 w 26 rysunkach – dla początkujących.

Ten artykuł opisuje jak zainstalować Linuxa Debiana 6 na komputerze wyposażonym w jeden dysk twardy w najprostszej konfiguracji.

Uruchamiamy komputer na którym chcemy zainstalować debiana z płyty debian netinstall. Należy upewnić się, że mamy komputer podłączony do routera z uruchomionym serwerem dhcp, tak aby instalator mógł połączyć się z Internetem na etapie instalacji. Pierwszy ekran etapu instalacyjnego – każdorazowo wybór na ekranie potwierdzamy naciskając klawisz enter.

install1

Rys. 1 – Ekran instalacyjny.

Następnie wybieramy język dla systemu – rys. 2.

install2

Rys. 2 – wybór języka.

Wybieramy strefę czasową/lokalizację systemu – Rys. 3.

install3

Rys. 3a – Wybór strefy czasowej.

install4

Rys. 3b – Wybór strefy czasowej.

install5

Rys. 3c – Wybór strefy czasowej.

Teraz wybieramy kodowanie znaków w systemie – rys. 4.

install6

Rys. 4 – Wybór kodowania znaków.

Na tym etapie en_US jest dobrym wyborem, później dodamy kodowanie charakterystyczne dla naszego kraju.

install7

Rys. 5 – Wybór układu klawiatury.

Teraz wybieramy układ klawiatury – Polish jest dobrym wyborem, ponieważ daje dostęp do polskich znaków, a nie koliduje z domyślnym układem angielskim. – rys. 5.

install8

Rys. 6 – Wybór nazwy serwera – domyślnie debian.

Wpisujemy nazwę hosta, czyli komputera – np. router – rys. 6.

install9

Rys. 7 – Wybór domeny serwera – w moim przypadku vberry.net.

Ustalamy domenę serwera – w moim przypadku to jest vberry.net – rys. 6. Może to również być dowolna nazwa domeny, ale najlepiej wpisać domenę, taką którą rzeczywiście posiadamy. – rys. 7.

install10

Rys. 8 – Ustalenie hasła administratora (root).

Ustalamy hasło administratora – użytkownik root. Wymagane jest wpisanie 2 razy. Każdorazowo zatwierdzamy klawiszem – rys. 9 oraz kolejny ekran, który się pojawi to zapytanie o potwierdzenie hasła. Następnie system zapyta nas o nazwę konta zwykłego użytkownika. Jest to element domyślnej polityki systemów unixowych, gdzie zadania nie wymagające uprawnień administracyjnych wykonywane są z konta zwykłego użytkownika – rys. 9.

install11

Rys. 9 – Konto użytkownika – w moim przypadku vberry.

Podobnie jak w przypadku użytkownika root, również teraz musimy podać i potwierdzić hasło dla użytkownika vberry. – rys. 10.

install12

Rys. 10 – Konto użytkownika – podanie hasła.

Teraz należy przystąpić do partycjonowania dysku. W tym artykule wybierzemy opcję najprostszą. Jeśli potrzebujesz partycjonować dysk w specyficzny sposób, to zakładam, że ten artykuł nie jest ci potrzebny 🙂

install13

Rys. 11 – Wybór metody partycjonowania dysku.

install14

Rys. 12 – Wybór dysku twardego.

Wybieramy dysk fizyczny na którym chcemy zainstalować system – rys. 12. Kolejny krok może nastręczać problemów nawet doświadczonym administratorom, gdyż przewidywanie użycia dysku nie jest łatwe. Na szczęście w linuksie zawsze można dodać nowy dysk i podmontować do określonego katalogu w sposób przeźroczysty dla systemu. Dlaczego w ogóle dzielić dysk na partycje? Ja bym w tym miejscu podał dwie korzyści. Po pierwsze partycje się wolniej fragmentują, operacje zapisu mały ilości danych dokonywane przez system są najczęściej w katalogu /var, lub innych zależnie od zastosowania systemu, jednak nie powodują fragmentacji partycji zawierającej katalogi programów wykonywalnych np. /bin, /sbin. Po drugie, jeśli zapełni się jedna partycja systemowa, np. var z powodu nie usuwanych logów, lub /tmp, czy jakakolwiek inna – w wyniku nie dopilnowania systemu lub pomyłki użytkownika to mamy duże prawdopodobieństwo, że system nie zawiesi się z powodu braku miejsca w katalogu głównym /. Jeśli posiadamy mały dysk lub nie umiemy przewidzieć, jak będzie system wykorzystywany sugeruję zainstalować cały system na jednej dużej partycji – takiego wyboru dokonano na rys. 13.

install15

Rys. 13 – Podział dysku twardego.

Kolejny ekran to akceptacja sposobu podziału dysku twardego na partycje. Interesującą opcją w systemach linuksowych jest opcja programowej obsługi macierzy raid. Od wielu lat używam macierzy raid 1 (redundancja danych) i uważam ten system za bardzo stabilny. Instalator graficzny na rys. 14 umożliwia instalację systemu na macierzy raid1. W tym artykule nie będę jednak omawiał instalacji systemu na macierzy raid. Z tego względu wybieramy opcję na samym dole (Rys. 14) i przechodzimy do procesu instalacji.

install16

Rys. 14 – Podział dysku na partycje.

Akceptujemy zapis zmian na dysk i formatowanie partycji – rys. 15.

install17

Rys. 15 – Akceptacja zmian w partycjach dyskowych i formatowania dysku.

Teraz system instaluje pakiety tzw. systemu podstawowego, czyli najważniejsze pakiety niezbędne do działania systemu. Kolejne pytanie o adres serwera z którego mają być ściągane pakiety dodatkowe i aktualizacje (rys. 16 i 17). Sugeruję wybrać Niemcy (Germany), ponieważ polskie serwery są niestety najczęściej wolniejsze niż serwery ulokowane poza krajem – paradoks, ale tak niestety jest 🙂

install18

Rys. 16 – Wybór serwera z którego ściągnięte zostaną pakiety dodatkowe i aktualizacje.

install19

Rys. 17 – Wybór serwera z wybranej lokalizacji – sugeruję wybrać pierwszy serwer z listy debian.org.

Klawiszem potwierdzamy ekran 18, bez serwera proxy.

install20

Rys. 18 – Możliwość podania adresu serwera proxy – najczęściej zostawiamy puste.

W tym momencie system zaktualizuję bazę danych instalatora pakietów apt-get. Następnie pojawia się pytanie o chęć udziału w konkursie na najpopularniejszy pakiet – wybieramy Nie (No) – rys. 19.

install21

Rys. 19 – Konkurs popularności – wybieramy NIE (NO).

install22

Rys. 20 – Wybieramy zestaw instalowanych pakietów – narzędzia podstawowe i serwer SSH to dwa niezbędne pakiety.

Na rys. 20 wybieramy narzędzia podstawowe i serwer ssh, aby można było się zalogować na serwer zdalnie. Resztę doinstalujemy w razie potrzeby. Nie ma sensu zaśmiecać systemu na tym etapie dodatkowymi pakietami. Proszę zwrócić uwagę, aby odhaczyć środowisko graficzne (graphical deskop environment), gdyż zajmuje sporo miejsca i zaśmieca system niepotrzebnymi pakietami. Po wciśnięciu klawisza rozpoczyna się aktualizacja pakietów z sieci i instalacja na dysku. Gdy system jest już zainstalowany trzeba jeszcze ustawić menadżer rozruchu GRUB. Sugeruję wybrać opcję domyślną – instalacja w głównym sektorze startowym (MBR – master boot record) – rys. 21.

install23

Rys. 21 – Instalacja menadżera startowego – GRUB.

install24

Rys. 22 – Instalacja zakończona! Gratuluje.

Po naciśnięciu klawisza (rys. 22) system uruchomi się ponownie i pojawi się znak zachęty logowania. Sugeruję zalogować się na konto administratora root.

install25

Rys. 23 – Z lewej ustawienie angielskie, z prawej kodowanie polskie.

W tym momencie warto sprawdzić ustawienia regionalne i kodowanie, po zalogowaniu się wpisujemy komendę locale . Jak zauważymy na rys. 23a ustawione jest kodowanie angielskie, w Polsce używamy kodowania polskich znaków UTF8. W celu zmiany kodowania wykonujemy komendę dpkg-reconfigure locales . Przewijamy listę i dodatkowo zaznaczamy dwa kodowania: pl_PL ISO-8859-2, pl_PL. UTF-8 – rys. 24. Następnie potwierdzamy klawiszem.

install26

Rys. 24 – Wybór polskiego kodowania znaków.

Teraz wybieramy polskie kodowanie jako domyślne – rys. 25.

install27

Rys. 25 – Wybór polskiego kodowania znaków jako domyślnego dla systemu- wymagany restart systemu po zmianie.

Po zmianie ustawień, rys. 25, konieczny jest restart systemu. Jeśli w wyniku zmiany ustawień otrzymamy wynik taki jak na rys. 23b (strona prawa) to możemy uznać, że wszystko jest gotowe. W tym momencie mamy zainstalowany i skonfigurowany system. Aby się zalogować zdalnie niezbędna jest znajomość adres IP serwera. W tym celu na koncie root wpisujemy komendę ifconfig. Jeśli sieć działa to zobaczymy adres ip – rys. 26.

install28

Rys. 26 – Adres ip serwera – na rysunku 192.168.16.133.

Korzystając z klienta ssh – np. putty możliwe jest łączenie się z konsolą zdalną. Zauważyć należy, że w domyślnej konfiguracji nie możliwe jest logowanie zdalne prosto na konto roota. Należy najpierw zalogować się jako użytkownik bez praw administracyjnych, a następnie zmienić uprawnienia na administrora (root) wykonując polecenie su –.

Koniec!

Leave a Comment